De maatschappij racet maar door en wij rennen mee

Ik sta op een groot plein, mijn ogen gesloten.
Om me heen staan honderden mensen, ze stellen vragen.
Langzaam beginnen ze me aan te raken, in de vorm van kleine klopjes op mijn schouder of een por in mijn zij.
Ik open mijn ogen en probeer iedereen rondom mij van antwoorden te voorzien.
Langzaam ga ik in de mensenmassa mensen herkennen, mijn leraren, ouders, volleybaltrainers en toneelregisseuses. Ook zie ik mijn baas van mijn werk en de moeder van wie ik op kindjes pas. Mijn vrienden zijn verdeeld over de mensen massa en allemaal roepen ze mijn naam gevolgd met een vraag of mededeling wat ze van mij verwachten.
Ik slik.
Ze komen dichterbij, het voelt alsof ik in een hok word gestopt van 1 bij 1 meter.
Het lichte aanraken verandert in duwen en trekken, ik knijp mijn ogen weer stijf dicht. 
Ga weg, ga alsjeblieft allemaal weg.

De levens van iedereen zijn tegenwoordig rijk gevuld met activiteiten.
School, werk, hobby's en sociale contacten kleuren onze weken in, iets waar we dankbaar voor mogen zijn. Zonder al deze activiteiten en momenten die je samen deelt zou het leven er een stuk saaier en eentoniger uitzien.
Ondanks mijn dankbaarheid hiervoor werd het me een paar dagen geleden even te veel en voelde ik me zoals hierboven beschreven.
Soms begrijp ik waar alle burn-outs van komen en hoe de hele maatschappij een hoog stress gehalte heeft.
De maatschappij verwacht van ons 101 dingen tegelijkertijd te doen en hoe geordend ik deze uitdaging ook probeer aan te gaan, soms is te veel te veel.

-Dit komt negatiever over dan het is, met mij gaat alles goed, maar ik weet genoeg mensen waarbij het écht te veel wordt of net zoals ik soms merken dat de druk wel erg  hoog is-

5 seconden

Als klein meisje maakte ik altijd aftelkalenders, vaak voor Sinterklaas, meestal maakte ik deze als het nog twee weken duurde voor pakjesavond eindelijk daar was!
Met allerlei kleurtjes, tekeningetjes en veel moeite werd de kalender in elkaar geknutseld, zodat ik de tijd precies bij kon houden via de vrolijke vakjes.
Ondertussen zijn twee weken een tijdsboog die niets meer voorstelt, dagen vliegen 10x sneller voorbij dan dat ze vroeger deden en twee weken tot sinterklaas betekent nu meestal stress voor gedichtjes, surprises of nog ongekochte cadeautjes.
Tegenwoordig is twee weken geen lange tijd meer, een aantal maanden of een halfjaar, dát duurt lang. Als iets nog maar twee weken weg is, is het in feiten zo daar.
Hoe ouder we worden hoe meer tijd we achter ons hebben liggen en hoe sneller de tijd zich onder onze voeten lijkt te verplaatsen, als ik uiteindelijk helemaal klaar ben met school dan maakt een week geen verschil meer en een maand ook niet. De 'grote' plannen zijn voor over een jaar of voor later als het moment zich voordoet.
Alsof ons geduld uitgerekt wordt, alsof tijd relatief niet meer hetzelfde is.
Uren, dagen, weken, maanden, jaren.
Allemaal namen voor bepaalde hoeveelheden tijd.
Wat zeggen ze ons, wat zegt tijd ons?
Ik las laatst ergens, en het spijt me als ik het fout heb, dat als je het bestaan van de aarde omzet naar 24 uur, dat wij, de mensen, maar 5 seconden zouden bestaan.
De precieze getallen weet ik niet meer, maar 5 seconden?