De maatschappij racet maar door en wij rennen mee

Ik sta op een groot plein, mijn ogen gesloten.
Om me heen staan honderden mensen, ze stellen vragen.
Langzaam beginnen ze me aan te raken, in de vorm van kleine klopjes op mijn schouder of een por in mijn zij.
Ik open mijn ogen en probeer iedereen rondom mij van antwoorden te voorzien.
Langzaam ga ik in de mensenmassa mensen herkennen, mijn leraren, ouders, volleybaltrainers en toneelregisseuses. Ook zie ik mijn baas van mijn werk en de moeder van wie ik op kindjes pas. Mijn vrienden zijn verdeeld over de mensen massa en allemaal roepen ze mijn naam gevolgd met een vraag of mededeling wat ze van mij verwachten.
Ik slik.
Ze komen dichterbij, het voelt alsof ik in een hok word gestopt van 1 bij 1 meter.
Het lichte aanraken verandert in duwen en trekken, ik knijp mijn ogen weer stijf dicht. 
Ga weg, ga alsjeblieft allemaal weg.

De levens van iedereen zijn tegenwoordig rijk gevuld met activiteiten.
School, werk, hobby's en sociale contacten kleuren onze weken in, iets waar we dankbaar voor mogen zijn. Zonder al deze activiteiten en momenten die je samen deelt zou het leven er een stuk saaier en eentoniger uitzien.
Ondanks mijn dankbaarheid hiervoor werd het me een paar dagen geleden even te veel en voelde ik me zoals hierboven beschreven.
Soms begrijp ik waar alle burn-outs van komen en hoe de hele maatschappij een hoog stress gehalte heeft.
De maatschappij verwacht van ons 101 dingen tegelijkertijd te doen en hoe geordend ik deze uitdaging ook probeer aan te gaan, soms is te veel te veel.

-Dit komt negatiever over dan het is, met mij gaat alles goed, maar ik weet genoeg mensen waarbij het écht te veel wordt of net zoals ik soms merken dat de druk wel erg  hoog is-

Stress, jou had ik nu net níet gemist

Wanneer mijn kamer vol ligt met allerlei lijstjes, schema's en planningen, dan weet je dat het weer zo ver is; Aimée heeft veel aan haar hoofd.
Zodra ik het gevoel heb dat ik het overzicht verlies, met leren, met bloggen, met geld of met afspraken, dan ga ik alles maar eens uitgebreid onder elkaar zetten.
Hoewel ik over het algemeen een stuk relaxter ben dan een jaar geleden merk ik toch dat nu de proefwerkweek voor de deur staat mijn schouders zich vanzelf omhoog schroeven naar een verkrampte houding, een gevoel van paniek en controle verlies overvalt me en de tranen komen hoog te staan.
Wat er daadwerkelijk aan de hand is is niet te vertellen, niets waarschijnlijk, maar het gevoel alleen kan zeer vervelend zijn.
Hoe ga je nu om met deze gevoelens, wat kan je er aan doen? Kan je er iets aan doen?

Mijn iets te enthousiaste liefdes #2

Het vervelende aan een druk weekend is dat het zo voorbij gevlogen is.
Ik dacht, oah ik typ wel een artikeltje voor zaterdag en dan maak ik er ook nog een voor dinsdag. Dat klonk aan het begin van het weekend veel logischer en gemakkelijker dan dat het daadwerkelijk blijkt te zijn. Het artikel van zaterdag ik ook mooi online gekomen en klaar om gelezen te worden (Boeken& Ik), daar zit het probleem ook niet.
Het weekend zat namelijk bom vol en nu is het maandag, m.a.w. morgen heb ik mezelf namelijk verplicht tot het feit dat er een artikeltje online moet staan. Grappig.
Wanneer ik stress krijg dan gaat er een soort mega grote blokkade op mijn watervalletje aan inspiratie en dan mag ik het maar uitzoeken.
Gezien de blokkade weet ik niet of er een zeer diepzinnig of mooi verwoord artikeltje uitkomt, ik ga gewoon al mijn enthousiasme uiten door middel van heel snel en hard op dit toetsenbord te drukken. Muziekje op en juh.