De maatschappij racet maar door en wij rennen mee

Ik sta op een groot plein, mijn ogen gesloten.
Om me heen staan honderden mensen, ze stellen vragen.
Langzaam beginnen ze me aan te raken, in de vorm van kleine klopjes op mijn schouder of een por in mijn zij.
Ik open mijn ogen en probeer iedereen rondom mij van antwoorden te voorzien.
Langzaam ga ik in de mensenmassa mensen herkennen, mijn leraren, ouders, volleybaltrainers en toneelregisseuses. Ook zie ik mijn baas van mijn werk en de moeder van wie ik op kindjes pas. Mijn vrienden zijn verdeeld over de mensen massa en allemaal roepen ze mijn naam gevolgd met een vraag of mededeling wat ze van mij verwachten.
Ik slik.
Ze komen dichterbij, het voelt alsof ik in een hok word gestopt van 1 bij 1 meter.
Het lichte aanraken verandert in duwen en trekken, ik knijp mijn ogen weer stijf dicht. 
Ga weg, ga alsjeblieft allemaal weg.

De levens van iedereen zijn tegenwoordig rijk gevuld met activiteiten.
School, werk, hobby's en sociale contacten kleuren onze weken in, iets waar we dankbaar voor mogen zijn. Zonder al deze activiteiten en momenten die je samen deelt zou het leven er een stuk saaier en eentoniger uitzien.
Ondanks mijn dankbaarheid hiervoor werd het me een paar dagen geleden even te veel en voelde ik me zoals hierboven beschreven.
Soms begrijp ik waar alle burn-outs van komen en hoe de hele maatschappij een hoog stress gehalte heeft.
De maatschappij verwacht van ons 101 dingen tegelijkertijd te doen en hoe geordend ik deze uitdaging ook probeer aan te gaan, soms is te veel te veel.

-Dit komt negatiever over dan het is, met mij gaat alles goed, maar ik weet genoeg mensen waarbij het écht te veel wordt of net zoals ik soms merken dat de druk wel erg  hoog is-

Stress, jou had ik nu net níet gemist

Wanneer mijn kamer vol ligt met allerlei lijstjes, schema's en planningen, dan weet je dat het weer zo ver is; Aimée heeft veel aan haar hoofd.
Zodra ik het gevoel heb dat ik het overzicht verlies, met leren, met bloggen, met geld of met afspraken, dan ga ik alles maar eens uitgebreid onder elkaar zetten.
Hoewel ik over het algemeen een stuk relaxter ben dan een jaar geleden merk ik toch dat nu de proefwerkweek voor de deur staat mijn schouders zich vanzelf omhoog schroeven naar een verkrampte houding, een gevoel van paniek en controle verlies overvalt me en de tranen komen hoog te staan.
Wat er daadwerkelijk aan de hand is is niet te vertellen, niets waarschijnlijk, maar het gevoel alleen kan zeer vervelend zijn.
Hoe ga je nu om met deze gevoelens, wat kan je er aan doen? Kan je er iets aan doen?

Een chaotisch artikeltje in het teken van september

Wat september voor ons in petto heeft, of beter gezegd wat My Notebook, oftewel ik, in september voor jullie in petto heb!
Er zullen wat kleine veranderingetjes plaats gaan vinden op dit internetplekje wat ik voor mezelf geclaimd heb om mijn liefde voor van alles en nog wat te uiten.
In dit artikeltje zullen jullie ook van alles kunnen lezen over wat september voor mij betekent, hoe ik er tegen aan kijk en waarmee ik het ga invullen.
Elke keer wanneer er een nieuwe maand begint is er in mijn hoofd een soort mini opruiming, de grote broer hiervan is de mega opruiming wanneer het nieuwe jaar begint. Ik probeer dan alles op een rijtje te krijgen wat ik komende maand ga doen, wat ik wil verbeteren in verhouding tot de afgelopen maand maar ook vooral hoe ik deze maand bijzonder of mooi kan maken.
Een maand kan natuurlijk al heel leuk worden door bepaalde activiteiten, van verjaardagen tot feesten tot toneelstukken of afspreken met bepaalde personen.
Het grappige aan deze 'opruiming' of ordening in mijn hoofd is dat het totaal geen zin heeft, natuurlijk houdt het je gemotiveerd om de tijd die ingedeeld is in 30 dagen bijzonder te maken, maar we kunnen het totaal niet controleren.
We hebben geheel niets te zeggen in wat er gebeurt en hoe iets loopt.
Desondanks, hier mijn artikeltje over september, gewoon omdat het zo lekker paradoxaal is. 

Eventjes kwebbelen

Nadat ik deze titel geschreven had bedacht ik me dat ik ontzettende behoefte had aan thee. Deze ga ik nu dus ook maken en halen.
De thee is gemaakt en bevindt zich nu in mijn Beatles mok, wat me nog vrolijker maakt, daarnaast heb ik mezelf gehuld in een heerlijke blauwe trui met witte bolletjes die mega zacht is, ik ben er klaar voor.
Ik had lekkere Italiaanse koekjes die je in de thee kunt soppen wat ze nog lekkerder maakt, maar gezien ze zonder de thee ook al onweerstaanbaar waren, zijn deze gesneuveld gedurende het proces van thee zetten met onze fancy fluitketel.
Zet jezelf ook een kopje thee, neem wat koekjes, of eet ze al lekker op nog voor de thee klaar is, en nestel je neer in comfy zittende kleren.
Ik heb namelijk een kwebbel artikeltje voor je, zonder al te veel lading, zonder al te veel specifieke onderwerpen. Gewoon een kwebbel artikeltje.