5 seconden

Als klein meisje maakte ik altijd aftelkalenders, vaak voor Sinterklaas, meestal maakte ik deze als het nog twee weken duurde voor pakjesavond eindelijk daar was!
Met allerlei kleurtjes, tekeningetjes en veel moeite werd de kalender in elkaar geknutseld, zodat ik de tijd precies bij kon houden via de vrolijke vakjes.
Ondertussen zijn twee weken een tijdsboog die niets meer voorstelt, dagen vliegen 10x sneller voorbij dan dat ze vroeger deden en twee weken tot sinterklaas betekent nu meestal stress voor gedichtjes, surprises of nog ongekochte cadeautjes.
Tegenwoordig is twee weken geen lange tijd meer, een aantal maanden of een halfjaar, dát duurt lang. Als iets nog maar twee weken weg is, is het in feiten zo daar.
Hoe ouder we worden hoe meer tijd we achter ons hebben liggen en hoe sneller de tijd zich onder onze voeten lijkt te verplaatsen, als ik uiteindelijk helemaal klaar ben met school dan maakt een week geen verschil meer en een maand ook niet. De 'grote' plannen zijn voor over een jaar of voor later als het moment zich voordoet.
Alsof ons geduld uitgerekt wordt, alsof tijd relatief niet meer hetzelfde is.
Uren, dagen, weken, maanden, jaren.
Allemaal namen voor bepaalde hoeveelheden tijd.
Wat zeggen ze ons, wat zegt tijd ons?
Ik las laatst ergens, en het spijt me als ik het fout heb, dat als je het bestaan van de aarde omzet naar 24 uur, dat wij, de mensen, maar 5 seconden zouden bestaan.
De precieze getallen weet ik niet meer, maar 5 seconden?

"Met die opleiding krijg je nóóit een baan!"

De titel die je hierboven ziet is meer een kreet die mij vaker ten oren gekomen is dan een stelling.

Vele mensen zullen hier anders over denken, maar ik moet een beetje vertrouwen houden in deze wereld en deze maatschappij.

Een beetje side information, ik zit nu in 5 vwo en ben al aardig aan het na denken over mijn vervolgstudie. 

Al vrij snel was het duidelijk dat ik iets in de culturele kant wilde doen, tegen het kunstzinnige aan. Zo vond ik de opleiding kunst, cultuur en media in Groningen en Engelse taal en cultuur in Nijmegen onwijs interessant. Ook journalistiek heb ik bekeken, de vertaalacademie en nog veel meer. Hoe meer ik me ging oriënteren, hoe sneller ik erachter kwam dat Engelse taal en cultuur me het meeste aansprak. 

Mijn profiel is E&M, en is dus eigenlijk vooral gericht op dingen zoals rechten, economische zaken etc. Engels kan je in principe met elk profiel studeren. 

Nooit heb ik echt getwijfeld over het feit dat ik deze kant op wilde qua studeren, bèta vakken staan mij gewoon niet zo aan en lukken mij daarnaast ook écht niet goed. 

Er zijn alleen genoeg leraren die je over deze keuze nog wel 10x na laten denken met onder andere de uitspraak te doen; "Je kan van alles gaan studeren, behalven culturele en kunstzinnige studies, met die opleiding krijg je nóóit een baan!"

Ik ben bang dat ik, en misschien wel meerdere mensen, bij zulke opmerkingen een twijfel op voelen komen. Er moet later toch geld binnen komen.. 

Later als ik groot ben ...

Ik werp een blik op mijn in het maanlicht verlichte kamer, hoelang zou het duren eer ik weer terug zou komen?

Terwijl ik de deur achter me dichttrek weet ik dat het meer is dan de deur naar mijn oude kamer, het is de scheiding van mijn jeugd, hier in Nederland. Mijn hand  rust nog even op de klink, het is goed zo. 

Ik loop de trap naar beneden af en ben me bewust dat ik met elke stap die ik zet een stap verder weg ben van het leven onder de warme vleugels van papa en mama. 

De reis naar het vliegveld gaat geheel aan me voorbij, mama knijpt in mijn hand en papa knipoogt soms naar me. Ikzelf vecht tegen de tranen.

Wanneer ik door de paspoort controle loop en wanneer ik mijn ouders, mijn steun en toeverlaat daar hand in hand zie staan, slik ik. Gedachten schieten door mijn hoofd dat ik alles nog kan afbellen, dat ik thuis kan blijven en nooit weg hoef te gaan, automatisch stop ik met lopen. Mama glimlacht, papa knikt, ik moet gaan.

Eenmaal in het vliegtuig zittend kijk ik over het wolkendek, dit alles verschijnt in zilverlicht voor mij, de maan doet zijn best alles zo mooi mogelijk eruit te laten zien, alsof hij me wil steunen.

De vlucht is te kort om te slapen, daarnaast ben ik geheel niet moe, een combinatie van enthousiasme en spanning dendert als een roedel wolven door mijn lijf. 

Ik bijt op mijn lip om een giechel te onderdrukken.

Ik ga naar Engeland.

Nogmaals kijk ik naar buiten, het is onwerkelijk hoe het allemaal verlopen is, zo lang heb ik hier over gedroomd en toch ging het uiteindelijk zo snel.

Ik tast in mijn broekzak en vind een opgevouwen papiertje, met daarop geschreven; 'Dreams come true', in mama's handschrift, ik vouw het open.

17 september 2014: Later als ik groot ben...

Mijn ogen schieten over de regels die ik ooit geschreven heb en ik glimlach, nu, 1,5 jaar later en ik kan het eindelijk bevestigen. 

Dreams do come true.