Verhalen

Verhalen.
Ik associeer ze met plaatsen zoals bibliotheken en boekwinkels, gek eigenlijk, want waarom tellen alleen de verhalen die geschreven worden mee, waarom staan deze op nummer een als ik aan 'verhalen' denk?
In mijn hoofd vormen zich honderden verhalen, die ikzelf niet waardig vind omdat ik ze, nog, nooit op papier gezet heb.
Allerlei verschillende verhalen, een over een man die in 'een hemel' is en terugkijkt op zijn leven en niet weet waarom hij overleden is, een over een fantasiewereld onderwater waarbij zeemeerminnen een grote rol spelen, een over een terugkerende moordenaar die telkens toe slaat op nieuwjaarsnacht en last but not least een liefdesverhaal tussen twee jonge mensen die uiteindelijk erachter komen dat hun paden onbewust al veel eerder gekruist zijn.
Allemaal verhalen in mijn hoofd die vaak al een titel gekregen hebben en een hoofdpersoon, allemaal verhalen die ik niet op papier zet, maakt dat ze minder verhaal-waardig?
Tussen het papier van de boeken in een boekwinkel zijn verhalen verwikkeld en verstopt, maar naast de boeken zullen er meerdere verhalen rondspoken in zo'n winkel.
Als ik al zoveel verhalen in mijn hoofd heb zitten, naast mijn zogenoemde eigen verhaal over wie ik ben, wat ik doe en wat ik wil, moet je nagaan hoeveel verhalen er door een ruimte zweven wanneer er een handje vol aan mensen rondloopt. Daarnaast moet de lucht zwaar zijn van de woorden en verhalen als je je op een druk marktplein begeeft.
Ik heb ooit een boek gelezen waarbij een keer per jaar de muren mochten praten, het was magisch realisme, elke steen vertelde dan wat het allemaal gezien had, gehoord had en vooral wat het kwijt wilde. Als ik daar zo over nadenk begint het steeds onlogischer te worden dat ik verhalen zo goed als alleen associeer met boeken.
Elk gebouw heeft een verhaal en jijzelf bent ook deel van een verhaal.
Boeken zijn niet de grootste verhalen vertellers die er bestaan, dat zijn wij.

Mijn iets te enthousiaste liefdes #2

Het vervelende aan een druk weekend is dat het zo voorbij gevlogen is.
Ik dacht, oah ik typ wel een artikeltje voor zaterdag en dan maak ik er ook nog een voor dinsdag. Dat klonk aan het begin van het weekend veel logischer en gemakkelijker dan dat het daadwerkelijk blijkt te zijn. Het artikel van zaterdag ik ook mooi online gekomen en klaar om gelezen te worden (Boeken& Ik), daar zit het probleem ook niet.
Het weekend zat namelijk bom vol en nu is het maandag, m.a.w. morgen heb ik mezelf namelijk verplicht tot het feit dat er een artikeltje online moet staan. Grappig.
Wanneer ik stress krijg dan gaat er een soort mega grote blokkade op mijn watervalletje aan inspiratie en dan mag ik het maar uitzoeken.
Gezien de blokkade weet ik niet of er een zeer diepzinnig of mooi verwoord artikeltje uitkomt, ik ga gewoon al mijn enthousiasme uiten door middel van heel snel en hard op dit toetsenbord te drukken. Muziekje op en juh.