IK BEN JARIG - The Question Of Life Tag

Today is a special day!
Dit kleintje is vandaag namelijk 17 jaartjes geworden, whoopwhoop!
Dankzij mijn verjaardag, maar het is eigenlijk vooral te wijten aan de proefwerkweek die me 10 toetsen voorgeschoteld heeft binnen 5 dagen, combineer ik mijn dinsdagartikeltje met een tag die ik graag nog wilde invullen!

Huh? Een tag?
Maar My Notebook is toch niet 'zo'n soort blog'?
Nee, dat is het ook niet, máár ik vond deze tag zo leuk en speciaal dat ik hem graag wilde invullen voor jullie.
Hij gaat namelijk over een aantal dingen binnen je leven die je eigenlijk bezighouden op een bijzondere manier.
En laat My Notebook nu net wél een blog zijn waar ik schrijf over dingen die me in mijn simpele leventjes intrigeren!

Ik vond het wel bij mijn verjaardag passen omdat deze tag toch over het leven gaat en belangrijke momenten daarbinnen. Nu ben ik een ferme tegenstander van de uitspraak "Je wordt echter maar één keer..." en dan op de puntjes je desbetreffende nieuwe leeftijd. Je wordt ALLES maar één keer, dus dat vind ik een cliché die deze wereld al en hele tijd geleden had mogen verlaten. 

Ik vind de tag zo leuk omdat het eigenlijk je aanzet tot het dieper nadenken over dingen binnen je leven, waar je zo van genoten hebt en wat je nog wil doen verder. Vragen die simpel lijken maar de meest prachtige antwoorden kunnen opleveren.
Ik ben van plan iets dieper op elke vraag in te gaan zodat het wel een mooi lang artikeltje wordt. 
Laten we snel beginnen, ik hoop dat jullie het leuk vinden! 

Wat zou er gebeuren als we niet meer naar het negatieve stemmetje luisteren?

Positiviteit.
Een woord dat jouw hele kijk op het leven kan veranderen.
In plaats van een toets binnen te gaan met het idee "Ik ga dit geheel verkl*ten", neutraal erin staan, als je goed geleerd hebt kan je daar aan denken, heb je het uitgesteld en is het er niet van gekomen? Ga dan na wat je in de lessen meegekregen hebt. 
In plaats van te denken aan wat allemaal fout kan gaan, als je voor de eerste keer iets doet -zoals met de trein reizen, rijles hebben of naar een event gaan waar je niemand kent- er open in gaan en zien wat zoiets je brengt.
In plaats van in de spiegel te kijken en op te noemen wat je allemaal niet bevalt, eens kijken naar wat je wél aanstaat.
In plaats van eeuwig doorgaan over hoe grauw en grijs het weer is, genieten van de regen die tegen het raam tikt en je verheugen op de zon die hierna weer zal verschijnen.
In plaats van bij de pakken neer te gaan zitten omdat er iets fout gegaan is, bedenken wat je ervan geleerd hebt en hoe je het de volgende keer beter kan doen.

Zodra positiviteit de overhand krijgt in je gedachten zal deze ook de overhand krijgen in je leven. 

“Bad things do happen; how I respond to them defines my character and the quality of my life. I can choose to sit in perpetual sadness, immobilized by the gravity of my loss, or I can choose to rise from the pain and treasure the most precious gift I have - life itself.”

—  Walter Anderson

Rain

While everybody is sleeping,
I am reading a book
because the rain outside is way too
enthousiastic
for the world it falls upon.

So I read myself into another world,
where the rain actually should fall
because fantasy is so much better
than reality will ever be.

Rain like this,enthousiastic, beautiful,
 innocent and pure,
is a sign of magic
and so are books.

They actually don't belong into a world like this
but they are here to keep souls
like you and me 
alive.
Just with being there
and letting us know
magic does exist.

 ©Aimée - My Notebook

Jij

Ik ga vandaag lekker wat dieper in op een zeer cliché onderwerp. 

Er is waarschijnlijke en reden dat het een cliché onderwerp geworden is, het is gewoon iets wat veel besproken wordt en waar dus veel interesse naar is.

Lekker commercieel speel ik hier op in en schrijf ik er ook over.

To be honest was dat niet mijn insteek, ik kreeg gewoon een inspiratie momentje wat niet te negeren was.
Om een beetje achtergrond informatie te geven en tevens omdat ik er gewoon niet over op kan houden vertel ik iets over het Passenger concert wat ik in Keulen mocht bijwonen. 
Gedurende het concert was er gewoon een en al eerlijkheid vanuit Passenger (het is heel gek om een persoon bij zijn artiestennaam te blijven noemen, maar Mike klinkt ook weer alsof ik hem ken, let's keep it on Passenger). Zijn grapjes, zijn bedankjes en zijn interactie met het publiek. 
Natuurlijk ben ik een van de meest onervaren personen als het om grote concerten gaat, maar het was, of hij deed het lijken dat, het niet geïmproviseerd was. Natuurlijk heeft hij bij sommige liedjes gewoon een verhaal te vertellen, wat een bepaalde volgorde heeft en een begin en een einde, dat dat gewoon ingestudeerd is, daar twijfel ik niet aan. Alleen sommige grapjes, sommige opmerkingen en sommige spontane toevoegingen waren gewoon daar op dat moment en in combinatie met interactie met het publiek en dus niet van te voren bedacht, of op papier gezet, ze waren er gewoon. 
Zulke kleine openbaringen van zijn persoonlijkheid, van zichzelf, waren de leukste momenten van het hele concert, toen ik me achteraf ging afvragen waarom ik deze momentjes zo erg waardeerde kwam ik op het antwoord uit, dat hij zichzelf was.
Hij floepte er soms dingen uit waarvan je de verwarring op zijn gezicht zag, "What the hell did I say?", zulke tekenen laten gewoon de 'echtheid' van zijn optreden zien en opeens wist ik waarom je altijd jezelf moest zijn.