Posts tonen met het label Dromen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Dromen. Alle posts tonen

maandag 2 maart 2015

IK BEN JARIG - The Question Of Life Tag

Today is a special day!
Dit kleintje is vandaag namelijk 17 jaartjes geworden, whoopwhoop!
Dankzij mijn verjaardag, maar het is eigenlijk vooral te wijten aan de proefwerkweek die me 10 toetsen voorgeschoteld heeft binnen 5 dagen, combineer ik mijn dinsdagartikeltje met een tag die ik graag nog wilde invullen!

Huh? Een tag?
Maar My Notebook is toch niet 'zo'n soort blog'?

Nee, dat is het ook niet, máár ik vond deze tag zo leuk en speciaal dat ik hem graag wilde invullen voor jullie.
Hij gaat namelijk over een aantal dingen binnen je leven die je eigenlijk bezighouden op een bijzondere manier.
En laat My Notebook nu net wél een blog zijn waar ik schrijf over dingen die me in mijn simpele leventjes intrigeren!

Ik vond het wel bij mijn verjaardag passen omdat deze tag toch over het leven gaat en belangrijke momenten daarbinnen. Nu ben ik een ferme tegenstander van de uitspraak "Je wordt echter maar één keer..." en dan op de puntjes je desbetreffende nieuwe leeftijd. Je wordt ALLES maar één keer, dus dat vind ik een cliché die deze wereld al en hele tijd geleden had mogen verlaten. 

Ik vind de tag zo leuk omdat het eigenlijk je aanzet tot het dieper nadenken over dingen binnen je leven, waar je zo van genoten hebt en wat je nog wil doen verder. Vragen die simpel lijken maar de meest prachtige antwoorden kunnen opleveren.
Ik ben van plan iets dieper op elke vraag in te gaan zodat het wel een mooi lang artikeltje wordt. 
Laten we snel beginnen, ik hoop dat jullie het leuk vinden! 








woensdag 17 september 2014

Later als ik groot ben ...

Ik werp een blik op mijn in het maanlicht verlichte kamer, hoelang zou het duren eer ik weer terug zou komen?
Terwijl ik de deur achter me dichttrek weet ik dat het meer is dan de deur naar mijn oude kamer, het is de scheiding van mijn jeugd, hier in Nederland. Mijn hand  rust nog even op de klink, het is goed zo. 
Ik loop de trap naar beneden af en ben me bewust dat ik met elke stap die ik zet een stap verder weg ben van het leven onder de warme vleugels van papa en mama. 
De reis naar het vliegveld gaat geheel aan me voorbij, mama knijpt in mijn hand en papa knipoogt soms naar me. Ikzelf vecht tegen de tranen.
Wanneer ik door de paspoort controle loop en wanneer ik mijn ouders, mijn steun en toeverlaat daar hand in hand zie staan, slik ik. Gedachten schieten door mijn hoofd dat ik alles nog kan afbellen, dat ik thuis kan blijven en nooit weg hoef te gaan, automatisch stop ik met lopen. Mama glimlacht, papa knikt, ik moet gaan.
Eenmaal in het vliegtuig zittend kijk ik over het wolkendek, dit alles verschijnt in zilverlicht voor mij, de maan doet zijn best alles zo mooi mogelijk eruit te laten zien, alsof hij me wil steunen.
De vlucht is te kort om te slapen, daarnaast ben ik geheel niet moe, een combinatie van enthousiasme en spanning dendert als een roedel wolven door mijn lijf. 
Ik bijt op mijn lip om een giechel te onderdrukken.
Ik ga naar Engeland.
Nogmaals kijk ik naar buiten, het is onwerkelijk hoe het allemaal verlopen is, zo lang heb ik hier over gedroomd en toch ging het uiteindelijk zo snel.
Ik tast in mijn broekzak en vind een opgevouwen papiertje, met daarop geschreven; 'Dreams come true', in mama's handschrift, ik vouw het open.
17 september 2014: Later als ik groot ben...
Mijn ogen schieten over de regels die ik ooit geschreven heb en ik glimlach, nu, 1,5 jaar later en ik kan het eindelijk bevestigen. 
Dreams do come true.