Rain

While everybody is sleeping,
I am reading a book
because the rain outside is way too
enthousiastic
for the world it falls upon.

So I read myself into another world,
where the rain actually should fall
because fantasy is so much better
than reality will ever be.

Rain like this,enthousiastic, beautiful,
 innocent and pure,
is a sign of magic
and so are books.

They actually don't belong into a world like this
but they are here to keep souls
like you and me 
alive.
Just with being there
and letting us know
magic does exist.

 ©Aimée - My Notebook

Verhalen

Verhalen.
Ik associeer ze met plaatsen zoals bibliotheken en boekwinkels, gek eigenlijk, want waarom tellen alleen de verhalen die geschreven worden mee, waarom staan deze op nummer een als ik aan 'verhalen' denk?
In mijn hoofd vormen zich honderden verhalen, die ikzelf niet waardig vind omdat ik ze, nog, nooit op papier gezet heb.
Allerlei verschillende verhalen, een over een man die in 'een hemel' is en terugkijkt op zijn leven en niet weet waarom hij overleden is, een over een fantasiewereld onderwater waarbij zeemeerminnen een grote rol spelen, een over een terugkerende moordenaar die telkens toe slaat op nieuwjaarsnacht en last but not least een liefdesverhaal tussen twee jonge mensen die uiteindelijk erachter komen dat hun paden onbewust al veel eerder gekruist zijn.
Allemaal verhalen in mijn hoofd die vaak al een titel gekregen hebben en een hoofdpersoon, allemaal verhalen die ik niet op papier zet, maakt dat ze minder verhaal-waardig?
Tussen het papier van de boeken in een boekwinkel zijn verhalen verwikkeld en verstopt, maar naast de boeken zullen er meerdere verhalen rondspoken in zo'n winkel.
Als ik al zoveel verhalen in mijn hoofd heb zitten, naast mijn zogenoemde eigen verhaal over wie ik ben, wat ik doe en wat ik wil, moet je nagaan hoeveel verhalen er door een ruimte zweven wanneer er een handje vol aan mensen rondloopt. Daarnaast moet de lucht zwaar zijn van de woorden en verhalen als je je op een druk marktplein begeeft.
Ik heb ooit een boek gelezen waarbij een keer per jaar de muren mochten praten, het was magisch realisme, elke steen vertelde dan wat het allemaal gezien had, gehoord had en vooral wat het kwijt wilde. Als ik daar zo over nadenk begint het steeds onlogischer te worden dat ik verhalen zo goed als alleen associeer met boeken.
Elk gebouw heeft een verhaal en jijzelf bent ook deel van een verhaal.
Boeken zijn niet de grootste verhalen vertellers die er bestaan, dat zijn wij.