Er is waarschijnlijke en reden dat het een cliché onderwerp geworden is, het is gewoon iets wat veel besproken wordt en waar dus veel interesse naar is.
Lekker commercieel speel ik hier op in en schrijf ik er ook over.
To be honest was dat niet mijn insteek, ik kreeg gewoon een inspiratie momentje wat niet te negeren was.
Om een beetje achtergrond informatie te geven en tevens omdat ik er gewoon niet over op kan houden vertel ik iets over het Passenger concert wat ik in Keulen mocht bijwonen.
Gedurende het concert was er gewoon een en al eerlijkheid vanuit Passenger (het is heel gek om een persoon bij zijn artiestennaam te blijven noemen, maar Mike klinkt ook weer alsof ik hem ken, let's keep it on Passenger). Zijn grapjes, zijn bedankjes en zijn interactie met het publiek.
Natuurlijk ben ik een van de meest onervaren personen als het om grote concerten gaat, maar het was, of hij deed het lijken dat, het niet geïmproviseerd was. Natuurlijk heeft hij bij sommige liedjes gewoon een verhaal te vertellen, wat een bepaalde volgorde heeft en een begin en een einde, dat dat gewoon ingestudeerd is, daar twijfel ik niet aan. Alleen sommige grapjes, sommige opmerkingen en sommige spontane toevoegingen waren gewoon daar op dat moment en in combinatie met interactie met het publiek en dus niet van te voren bedacht, of op papier gezet, ze waren er gewoon.
Zulke kleine openbaringen van zijn persoonlijkheid, van zichzelf, waren de leukste momenten van het hele concert, toen ik me achteraf ging afvragen waarom ik deze momentjes zo erg waardeerde kwam ik op het antwoord uit, dat hij zichzelf was.
Hij floepte er soms dingen uit waarvan je de verwarring op zijn gezicht zag, "What the hell did I say?", zulke tekenen laten gewoon de 'echtheid' van zijn optreden zien en opeens wist ik waarom je altijd jezelf moest zijn.
Om een beetje achtergrond informatie te geven en tevens omdat ik er gewoon niet over op kan houden vertel ik iets over het Passenger concert wat ik in Keulen mocht bijwonen.
Gedurende het concert was er gewoon een en al eerlijkheid vanuit Passenger (het is heel gek om een persoon bij zijn artiestennaam te blijven noemen, maar Mike klinkt ook weer alsof ik hem ken, let's keep it on Passenger). Zijn grapjes, zijn bedankjes en zijn interactie met het publiek.
Natuurlijk ben ik een van de meest onervaren personen als het om grote concerten gaat, maar het was, of hij deed het lijken dat, het niet geïmproviseerd was. Natuurlijk heeft hij bij sommige liedjes gewoon een verhaal te vertellen, wat een bepaalde volgorde heeft en een begin en een einde, dat dat gewoon ingestudeerd is, daar twijfel ik niet aan. Alleen sommige grapjes, sommige opmerkingen en sommige spontane toevoegingen waren gewoon daar op dat moment en in combinatie met interactie met het publiek en dus niet van te voren bedacht, of op papier gezet, ze waren er gewoon.
Zulke kleine openbaringen van zijn persoonlijkheid, van zichzelf, waren de leukste momenten van het hele concert, toen ik me achteraf ging afvragen waarom ik deze momentjes zo erg waardeerde kwam ik op het antwoord uit, dat hij zichzelf was.
Hij floepte er soms dingen uit waarvan je de verwarring op zijn gezicht zag, "What the hell did I say?", zulke tekenen laten gewoon de 'echtheid' van zijn optreden zien en opeens wist ik waarom je altijd jezelf moest zijn.
