I want to inspire

Bladzijde na bladzijde verwonder ik me over de prachtige woordencombinaties.
Klank na klank groeit de glimlach op mijn gezicht door de heerlijke akkoorden.
Roder en roder worden mijn wangen van enthousiasme hoe verder een gesprek zich vordert.
Langzaam ontpoppen zich steeds meer vlinders in mijn buik bij het idee dat deze gevoelens bij iemand zouden kunnen opkomen door... mij.

Ik vind het zo grappig, we zijn allemaal mensen en we doen allemaal wat we leuk vinden of waar we goed in zijn, we doen in ieder geval pogingen tot. En toch kan er een klein zusje van jaloersheid in je opkomen vermengd met blijdschap en creativiteit wanneer we geïnspireerd raken. Een 'iets' van een ander persoon is zo ongelofelijk bijzonder dat het je raakt, stiekem hoop je dat jij zoiets bedacht had of zoiets kon, om er uiteindelijk met je eigen denken en creativiteit jouw draai aan te geven waardoor een heel nieuw 'iets' eruit komt rollen. Een 'iets' wat straks iemand anders misschien weer inspireert, en zo is de cirkel rond.

Ikzelf raak geïnspireerd door bijna alles en iedereen die ik tegenkom, ik voel me dan ook meer dan vereerd dat ik uit kleine gesprekjes of korte ontmoetingen inspiratie kan putten.

Het idee dat mensen dat bij mij zouden hebben is onwerkelijk.

Door het feit dat wij mensen ongelofelijk kudden dieren zijn ontstaat bij ieder individu op een bepaald moment de gedachten om zich te onderscheiden.

Mijn manier is misschien wel mijn blog.

De opmerkingen die soms geplaatst worden onder mijn artikeltjes, of dit nu via Facebook, Girlscene of direct via mijn blog is maakt niet uit, ze zijn soms zó hart verwarmend.
Het feit dat iemand mijn woorden leest en dat deze hem of haar aan het denken hebeen gezet is een idee waar ik aan moet wennen, het idee dat ik dingen kan bereiken met mijn columns.
Het is al een hele tijd terug, maar ooit heeft iemand gereageerd dat zij mijn artikeltje had uitgeprint en onder haar kussen had gelegd, zodat ze het kon herlezen wanneer ze niet lekker in haar vel zat.
Het grappige hieraan is dat het dus hetzelfde effect heeft op mij, zodra ik niet lekker in mijn vel zit en ik een artikeltje typ, gaat het daarna vaak een stukje beter.

Het idee van invloed op iemand hebben door iets te schrijven wat in eerste instantie alleen voor jezelf is, is een absurd idee.
Ik ben daarom ook altijd meer dan dankbaar voor de reacties die ik krijg, ik weet namelijk naast een grijs getalletje achter mijn column niets over wie het leest en hoe het bij hen aangekomen is. 

Het stomme is dat complimentjes geen drijfveer moeten worden om door te gaan, hoe heerlijk het ook voelt om ze in ontvangst te nemen. Ik merk dat ik me naarmate het een nóg grotere liefde wordt steeds minder ga vasthouden aan het aantal 'views' en reacties. Ik schrijf omdat ik het leuk vind, daar is het mee begonnen en op die manier zal het ook altijd doorgaan. 
Misschien maakt deze instelling het nog onwerkelijker dat het iets 'doet' met mensen wat ik op papier zet. 
Ikzelf reageer bijna nooit op artikeltjes van andere behalve als ze daadwerkelijk iets met me doen, dus ik waardeer het daardoor des te meer wanneer mensen op mijn schrijfsels reageren.

Het is dit keer geen lang stuk, maar meer een soort dankjewel, naar alle mensen die lieve berichtjes achter gelaten hebben, mijn columns helemaal gelezen hebben en me zo hebben laten merken dat mijn woorden gelezen worden.

Dankjewel.

Ps. Vind je mijn blog leuk? Elke dinsdag komt er een nieuw artikeltje online! Wil je helemaal op de hoogte blijven? Volg me dan op Google + of Bloglovin'. Daarnaast kan je ook mijn Facebookpagina 'liken' en dan blijf je op de hoogte van wat ik schrijf met gemakkelijke links naar mijn blog toe! Laat me weten wat je er van vindt!

Ontmoetingen

Ze loopt in gedachten verzonken over de stoep, wanneer er een bekende auto voorbij rijdt zwaait ze. Het is dezelfde auto als die van haar zwager.
Zodra de auto stopt herkent ze de jonge man die in de bestuurdersstoel zit niet, geïnteresseerd is ze daardoor niet minder, als hij haar vraagt of ze een lift kan gebruiken knikt ze en haar gedachten worden voortaan vooral gevuld met hem, wat duidelijk niet haar zwager was.

Als mijn oma niet gezwaaid had naar deze auto, was mijn vader er nooit geweest en indirect ik dus ook niet. 
Een zwaai, een voorstel, een tweede ontmoeting, een heel nieuw leven.
Ontmoetingen zijn cruciale gebeurtenissen in onze levens en ik vind ze reuze interessant. 

Verhalen

Verhalen.
Ik associeer ze met plaatsen zoals bibliotheken en boekwinkels, gek eigenlijk, want waarom tellen alleen de verhalen die geschreven worden mee, waarom staan deze op nummer een als ik aan 'verhalen' denk?
In mijn hoofd vormen zich honderden verhalen, die ikzelf niet waardig vind omdat ik ze, nog, nooit op papier gezet heb.
Allerlei verschillende verhalen, een over een man die in 'een hemel' is en terugkijkt op zijn leven en niet weet waarom hij overleden is, een over een fantasiewereld onderwater waarbij zeemeerminnen een grote rol spelen, een over een terugkerende moordenaar die telkens toe slaat op nieuwjaarsnacht en last but not least een liefdesverhaal tussen twee jonge mensen die uiteindelijk erachter komen dat hun paden onbewust al veel eerder gekruist zijn.
Allemaal verhalen in mijn hoofd die vaak al een titel gekregen hebben en een hoofdpersoon, allemaal verhalen die ik niet op papier zet, maakt dat ze minder verhaal-waardig?
Tussen het papier van de boeken in een boekwinkel zijn verhalen verwikkeld en verstopt, maar naast de boeken zullen er meerdere verhalen rondspoken in zo'n winkel.
Als ik al zoveel verhalen in mijn hoofd heb zitten, naast mijn zogenoemde eigen verhaal over wie ik ben, wat ik doe en wat ik wil, moet je nagaan hoeveel verhalen er door een ruimte zweven wanneer er een handje vol aan mensen rondloopt. Daarnaast moet de lucht zwaar zijn van de woorden en verhalen als je je op een druk marktplein begeeft.
Ik heb ooit een boek gelezen waarbij een keer per jaar de muren mochten praten, het was magisch realisme, elke steen vertelde dan wat het allemaal gezien had, gehoord had en vooral wat het kwijt wilde. Als ik daar zo over nadenk begint het steeds onlogischer te worden dat ik verhalen zo goed als alleen associeer met boeken.
Elk gebouw heeft een verhaal en jijzelf bent ook deel van een verhaal.
Boeken zijn niet de grootste verhalen vertellers die er bestaan, dat zijn wij.