Posts tonen met het label kunst. Alle posts tonen
Posts tonen met het label kunst. Alle posts tonen

maandag 2 februari 2015

Breath taking

Dit artikeltje vindt zijn oorsprong in een door mij veelbezochte website, genaamd Colossal. Vele vormen van kunst worden getoond op deze website en na een bepaalde fotoserie ben ik verliefd geworden op deze site. Een dagelijkse bezoeker en bewonderaar van de kunst die voorbij schoot op de site ben ik geworden.
Deze site heeft me vele nieuwe kanten van kunst en creativiteit laten zien, de prachtige dingen die je langs ziet komen, van schilderijen, tot beeldhouwwerken, foto's en in dit geval een filmpje, zijn stuk voor stuk onwijs inspirerend.
Het grappige is dat wanneer ik door deze wonderlijke site scroll dit altijd gepaard gaat met ooh's en aah's. 

Het laat mijn adem stokken en verrast me elke keer weer.
Ademen.
Je adem kan stokken, kan versnellen, kan rustig uitgeblazen worden of juist ruw in de vorm van een schreeuw.
Adem, dat onzichtbare, wat van levensbelang is.
Ademen, een dagelijkse bezigheid, dat gene waar alles mee begint en jammer genoeg ook mee eindigt.
Ademen.
Voorheen heb ik er niet over nagedacht, maar na dit filmpje gezien te hebben, realiseerde ik me, dat het inderdaad een eerbetoon verdient.

maandag 12 januari 2015

Gewoon mooi

Voor ik aan dit korte artikeltje begin te tikken wil ik jullie erop attenderen dat mijn column, een die nog niet op deze site verschenen is, op Girlscene staat.
Niet zoals ik wel vaker mijn blog daar heb gepost, maar daadwerkelijk online gezet door de redactie! Wil je het hele verhaal hierachter horen? Lees dan het artikeltje wat ik erover geschreven heb: Ik trok mijn stoute schoenen aan...

Nu over het artikeltje wat ik hier aan het typen ben, het gaat over gewoon mooi. 
Tegenwoordig moet alles uitmuntend zijn wil het een complimentje krijgen, het moet opvallen, maar niet 'gek' gevonden worden en dus gewoon in de maatschappij passen.
Sommige dingen, hoe normaal je ze misschien in eerste instantie ook vindt, zo mooi zijn ze bij een tweede blik. 
Het hoeft niet allemaal uitbundig en heftig, iets in zijn simpliciteit kan prachtig zijn!
Niet te veel woorden, niet te veel uitleg van mij, maar kunstwerkjes op zichzelf, die gewoon mooi zijn. 

maandag 17 november 2014

I want to inspire

Bladzijde na bladzijde verwonder ik me over de prachtige woordencombinaties.
Klank na klank groeit de glimlach op mijn gezicht door de heerlijke akkoorden.
Roder en roder worden mijn wangen van enthousiasme hoe verder een gesprek zich vordert.
Langzaam ontpoppen zich steeds meer vlinders in mijn buik bij het idee dat deze gevoelens bij iemand zouden kunnen opkomen door... mij.


Ik vind het zo grappig, we zijn allemaal mensen en we doen allemaal wat we leuk vinden of waar we goed in zijn, we doen in ieder geval pogingen tot. En toch kan er een klein zusje van jaloersheid in je opkomen vermengd met blijdschap en creativiteit wanneer we geïnspireerd raken. Een 'iets' van een ander persoon is zo ongelofelijk bijzonder dat het je raakt, stiekem hoop je dat jij zoiets bedacht had of zoiets kon, om er uiteindelijk met je eigen denken en creativiteit jouw draai aan te geven waardoor een heel nieuw 'iets' eruit komt rollen. Een 'iets' wat straks iemand anders misschien weer inspireert, en zo is de cirkel rond.


Ikzelf raak geïnspireerd door bijna alles en iedereen die ik tegenkom, ik voel me dan ook meer dan vereerd dat ik uit kleine gesprekjes of korte ontmoetingen inspiratie kan putten.
Het idee dat mensen dat bij mij zouden hebben is onwerkelijk.
Door het feit dat wij mensen ongelofelijk kudden dieren zijn ontstaat bij ieder individu op een bepaald moment de gedachten om zich te onderscheiden.
Mijn manier is misschien wel mijn blog.

De opmerkingen die soms geplaatst worden onder mijn artikeltjes, of dit nu via Facebook, Girlscene of direct via mijn blog is maakt niet uit, ze zijn soms zó hart verwarmend.
Het feit dat iemand mijn woorden leest en dat deze hem of haar aan het denken hebeen gezet is een idee waar ik aan moet wennen, het idee dat ik dingen kan bereiken met mijn columns.
Het is al een hele tijd terug, maar ooit heeft iemand gereageerd dat zij mijn artikeltje had uitgeprint en onder haar kussen had gelegd, zodat ze het kon herlezen wanneer ze niet lekker in haar vel zat.
Het grappige hieraan is dat het dus hetzelfde effect heeft op mij, zodra ik niet lekker in mijn vel zit en ik een artikeltje typ, gaat het daarna vaak een stukje beter.




Het idee van invloed op iemand hebben door iets te schrijven wat in eerste instantie alleen voor jezelf is, is een absurd idee.
Ik ben daarom ook altijd meer dan dankbaar voor de reacties die ik krijg, ik weet namelijk naast een grijs getalletje achter mijn column niets over wie het leest en hoe het bij hen aangekomen is. 

Het stomme is dat complimentjes geen drijfveer moeten worden om door te gaan, hoe heerlijk het ook voelt om ze in ontvangst te nemen. Ik merk dat ik me naarmate het een nóg grotere liefde wordt steeds minder ga vasthouden aan het aantal 'views' en reacties. Ik schrijf omdat ik het leuk vind, daar is het mee begonnen en op die manier zal het ook altijd doorgaan. 
Misschien maakt deze instelling het nog onwerkelijker dat het iets 'doet' met mensen wat ik op papier zet. 
Ikzelf reageer bijna nooit op artikeltjes van andere behalve als ze daadwerkelijk iets met me doen, dus ik waardeer het daardoor des te meer wanneer mensen op mijn schrijfsels reageren.

Het is dit keer geen lang stuk, maar meer een soort dankjewel, naar alle mensen die lieve berichtjes achter gelaten hebben, mijn columns helemaal gelezen hebben en me zo hebben laten merken dat mijn woorden gelezen worden.

Dankjewel.



Ps. Vind je mijn blog leuk? Elke dinsdag komt er een nieuw artikeltje online! Wil je helemaal op de hoogte blijven? Volg me dan op Google + of Bloglovin'. Daarnaast kan je ook mijn Facebookpagina 'liken' en dan blijf je op de hoogte van wat ik schrijf met gemakkelijke links naar mijn blog toe! Laat me weten wat je er van vindt!

zondag 7 september 2014

Schoonheid, schoonheden, de schoonheid

Het begint een beetje een traditie te worden, ik zet thee, nestel me voor mijn laptop neer en schrijf wat van me af.
Ik had allerlei ideetjes voor een artikeltje al opgeschreven, half uitgewerkt en ik zou er zo een uit kunnen kiezen maar toch staat dat idee me niet aan. De ideeën die ik al op papier heb gezet zijn leuk, maar ik wil vandaag over iets anders schrijven.
Het gene waar ik vandaag het over wil hebben is over de schoonheid.
Dé schoonheid? Klinkt alsof ik het over de essentie van alle schoonheid praat, de opperschoonheid van allemaal. Dat bedoel ik niet, hoewel schoonheden altijd iets met elkaar gemeen hebben, ervaar je elke schoonheid als iets anders.
Terwijl ik dit typ is het 6 september, een heerlijke zaterdag waarbij ik pas vanavond plannen heb. 
De thee staat naast me aandachtig waterdamp te produceren, in de meest bijzondere vormen, alsof het mij iets wil vertellen.
De scheikundige onder jullie zullen me uit die droom helpen door me te vertellen dat het gewoon moleculen zijn die onwijs snel trillen en... de rest ben ik vergeten, ik heb een half schooljaar scheikunde gehad en het enige wat het nu kan doen is het uit mijn droom halen dat de thee expres zulke mooie vormen van waterdamp maakt.
Ik ben iemand die volgens mij liever dingen onwetend en magisch beschouwt dan iemand die dingen wetend en wetenschappelijk beschouwt, jammer genoeg heb je geen keuze zodra je de kennis opgedaan hebt. 
Gezien ik mijn mooie kopje thee niet zo goed in beeld kan brengen, ben ik naar mijn eeuwige bron van foto's en plaatjes gegaan (lees: Tumblr) en heb ik het bovenstaande plaatje gevonden wat de situatie beter schetst dan mijn vage foto's.
Ik vind het mooi, de manier waarop de waterdamp naar boven kronkelt, om uiteindelijk de gehele lucht te vullen. 
Dat ik er uren naar kan kijken is niet waar, gezien de kronkels met de minuut minder hoog komen en uiteindelijk helemaal verdwijnen, maar die paar prachtige minuten dat dit schouwspel duurt, die minuten vul ik meestal met gefascineerd kijken naar de eeuwig unieke vormen.
Het doet me denken aan wanneer je een verfkwast uitspoelt in een glaasje water, waardoor de verf zich kronkelend verspreid door het water om uiteindelijk, net zoals de waterdamp de lucht vult, het hele water vult met zijn kleur.
Wat deze dingen met elkaar te maken hebben? Voor mij zijn ze pure schoonheid.


Schoonheid is een begrip wat zoveel omvat, eigenlijk omvat het alles wel. 
Alles en iedereen kent zijn schoonheid.
Ik ga eventjes mijn favoriete dichter tot nu toe quoten, beter bekend als John Keats:
“Beauty is truth, truth beauty,—that is all
Ye know on earth, and all ye need to know.
”
— John Keats


Ik ga vandaag gewoon een paar dingetjes behandelen waar ik heel veel schoonheid in zie, gezien schoonheid eigenlijk een subjectief begrip is, is het heel goed mogelijk dat jij die schoonheid niet ziet of niet begrijpt.
Ik zal de volgende twee onderwerpen gaan behandelen; foto's en gedichten.
Het mooie van kunst vind ik dat het je kan raken, je er zelf een verhaal bij kan verzinnen en dat je iets mooi kan vinden zonder het te kunnen beschrijven. Dit laatste frustreert mij soms, gewoonweg omdat ik het heerlijk vind dingen te omschrijven, te benoemen en met woorden te versieren. Ik zal hier en daar wat bij tikken, waarom het me zo aanspreekt, waar ik de schoonheid in vind, maar hier en daar zal ik het ook aan jullie verbeelding overlaten. Enjoy. 
“The purpose of art is washing the dust of daily life of our souls.”
—  Pablo Picasso