De momenten dat ik tijd had las ik in een boek wat ik in de zomervakantie gekocht had bij 'The English bookstore' in Amsterdam.
Ik voegde het boek toe aan mijn 'to-read' lijstje en het kwam langzaam dichterbij, zo was het moment een kleine 5 dagen geleden aangebroken dat ik aan het boek begon en eergisteren nacht heb ik de laatste woorden gelezen.
Het boek dat ik gelezen heb heet 'The Longest Ride' en is geschreven door Nicholas Sparks, een man die je misschien eerder kent van The Notebook, Dear John, Safe Haven enzovoort.
The Notebook is lange tijd mijn lievelingsfilm geweest waardoor ik het boek ook heb gelezen, verder heb ik geen van zijn boeken gelezen, maar wel zijn films gezien. Als het net zo is als bij The Notebook houden ze zich bij de films heerlijk goed aan het verhaal zoals het in het boek genoteerd staat. Daar houd ik van, dan blijft het puur en verbreekt het de verbanden met de basis, de grondslag, het boek niet.
De manier waarop ik dit boek las was met een potlood in mijn hand, op die manier kon ik prachtige woordencombinaties en zinnen onderstrepen die ik graag wil onthouden.
Omdat dit boek me helemaal mee heeft gesleept in haar verhaal, of eigenlijk verhalen, wil ik graag met jullie delen hoe mooi het was.

