vrijdag 11 januari 2013

Mijn diepe diepe diepe haat voor... Whatsapp.

Helloww,
Ik zal meteen eerlijk zijn, misschien klopt de titel niet precies.
Misschien is het meer het gene wat wij allemaal achter Whatsappberichtjes zoeken.
Ik zal het maar snel uitleggen voordat ik de foute indruk geef.

Het idee van Whatsapp is géwéldig. 
Gratis sms'en! 
I love it!
Maar dan, je zit 24/7 op elkaars lip.
Je kunt zien of hij/zij jou berichtje gelezen heeft.
Je kunt zien wanneer hij/zij voor het laatste online is geweest.
En je kunt dus zien of diegene jou negeert, of niet reageert TERWIJL hij/zij WEL gewoon online was!!
BAM.
And that's one of many problems.

Dus, als je al eventjes geen zin hebt in die vriendin of die jongen is het smoesje 'Ik had het niet gelezen' of 'ik was mijn telefoon kwijt' snel doorgrond.
Zover was ik al.

Maar dan, je hebt geen zin in een gesprek, om welke reden dan ook (schoolwerk, chagrijnig, moe, of gewoon geen zin).
Dus je reageert gewoon niet hyper, niet overdreven blij, zonder smiley's en zonder veel vragen terug te sturen.
Toen je 'vroeger' nog veel sms'te was dit zó normaal, en kwam het al niet veel voor omdat je ook gewoon later wel wat terug kon sturen als je wél in the mood was.
Maar nu, er is meteen iets, je moet meteen verklaren waarom je niet blij bent en/of waarom je zo reageert, heeft diegene iets verkeerds gedaan?

NEE.

Ik word er ontzettend kriebelig van.
Altijd, overal moet je een verklaring klaar hebben omdat mensen kunnen zien of je wel of niet online was, wanneer je voor het laatste online was.
En dan moet je ook nog altijd blij en enthousiast reageren.
Als ik heel blij ben gaat dat perfect, ik typ met meeeeeer e's dan nodig ik prop overal :D overbodige (: smiley's tussen :D door en praat misschien wat enthousiaster.

Maar over het algemeen genomen, ben ik gewoon iemand die met punten aan het einde van mijn zinnen praat iemand die gewoon 'oke.' zegt als ik 'oke.' denk.
Maar tegenwoordig is dat een crime of zo.

Hoeveel ruzie's heb jij al via whatsapp gehad?
Ik heb er teveel gehad dat weet ik wel.
Vaak met dezelfde personen omdat het daar sneller of gevoeliger is, geen idee.

Ik betrap mezelf er ook op hoor, of het nou bij die ene jongen is of bij een vriendin, je kijkt automatisch wanneer ze online zijn geweest en of ze mijn berichtjes dus gelezen hebben of niet.
Gevolg; frustratie.
Ik had een keer twee weken mijn telefoon niet wegens een reparatie.
Jongens, it was heaven on earth!
Je spreekt de mensen die je wil spreken en je kunt laten merken dat als je "Hahaha wat ben je ook een trut" zegt dat het een grapje is.
Soms, dan hoop ik gewoon te leven zonder telefoon.
Ik bedoel, wie kent nou niet dat ene meisje dat een gesprek zo begint:

"Hey"
-"Haajj"
"Hoe ist?"
-"Goed met jou?"
"Slecht."

Ik heb hier en daar zelfs al eens gehoord dat het écht ver ging, iemand zei als eerste zin "zou je me willen helpen" of "je moet me helpen" iets in die trant. 
En het antwoord van diegene was "Hey, het gaat ook goed met mij, thanks for asking".
Ik bedoel, Hello?

Soms, dan vraag ik me gewoon echt af waar wij leven, in wat voor klimaat qua communicatie.

Ook de meest simpele vraag "Ken jij diegene?", ondertussen is het al niet meer gewoon "nee, wel eens gezien." maar, "niet echt, maar wel via facebook."

DUHUH? -_-'
En eerlijk is eerlijk, we doen er allemaal aan mee en je kunt er niet aan ontkomen.Hebben jullie dit ook of ben ik een totale freak dat ik dit zo zeg? 

Liefs!
Een reactie posten