Ondertussen is deze ingewisseld voor een stel lenzen.
Je kan je misschien wel voorstellen dat ik door de jaren heen vaak genoeg bij de opticien ben geweest, de mevrouw die dat in mijn geval was kende ik aardig goed.
Ik vond het ontzettend leuk dat ik als klein meisje telkens door haar aangesproken werd met mijn voornaam, alsof ze me daadwerkelijk kende.
Het was iets spontaans, de manier waarop ze mijn naam zei, kwam naar mijn idee geheel uit haarzelf. Ze onthield gewoon mijn naam, ik voelde me zéér vereerd.
 |
| Prachtige selfie met mijn huidige bril :) |
Tot ik bij een van de laatste afspraken zag dat ze al die tijd een kaart had met mijn naam en verdere gegevens erop. Mijn dossier.
Een blaadje wat ze elke keer erbij pakte net voor ze mij in de wachtkamer zou roepen met de woorden: "Aimée? Kom jij eventjes met mij mee?".
Zo spontaan als het klonk, zo afgelezen was het.
Ik was super teleurgesteld.
De ballon van kindse naïviteit was kapot geprikt.
